Polish subtitles (approx 4 second re-synced vers) (moviesbyrizzo)
www.NapiProjekt.pl - nowa jakoœæ napisów. Napisy zosta³y specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
::Project HAVEN:: ::Przedstawia::
- Ci¹gle palisz? - Nie, po prostu siê starzejê.
Trzymaj.
SprawdŸ w torebce...
- To twój samochód? - Po¿yczony.
- A to co? - Nic.
Ale zimno.
- Co ci jest? - Boli mnie nadgarstek.
Ja to zrobiê.
Te¿ siê starzejesz.
- Wolne mam? - Tak.
Hamuj.
Co robisz?
Przesz³oœæ
t³umaczenie: piterss
Dziewczynki wiedz¹, ¿e przyje¿d¿am?
Nie.
Nie powiedzia³aœ im?
Ba³am siê, ¿e nie przyjedziesz, tak jak ostatnio.
Wrzuæ czwórkê.
Przyjecha³em, wiêc powinnaœ im powiedzieæ.
Chcê je zobaczyæ.
W³aœnie po to tam jedziemy.
Dok¹d?
Odbierzemy Lucie ze szko³y, a potem do domu.
- Zarezerwowa³aœ hotel? - Nie.
Prosi³em ciê...
- Nie by³am pewna, czy przyjedziesz. - Co ty mówisz?
Nie by³am pewna.
Ostatnim razem coœ mi wypad³o...
- Dwa dni przed wylotem... - To niewa¿ne w tym momencie.
Jak zaczniesz siê t³umaczyæ, to nigdy nie skoñczysz.
- Bo musia³em odwo³aæ lot? - Nie.
S¹ inne powody.
Dzieci siê uciesz¹, gdy ciê zobacz¹.
- Nie chcê sprawiaæ problemu. - Nie sprawiasz.
I tak musisz jechaæ do domu po walizkê.
Przebierzesz siê, ¿eby siê nie zaziêbiæ.
Musia³em przestawiæ samochód, bo chcia³a ci wlepiæ mandat.
- Co siê sta³o? - Nie by³o jej.
Mówi³aœ jej, ¿e j¹ odbierzemy?
JedŸ.
Albo siê spóŸniliœmy i dlatego pojecha³a do domu.
Nie zrobi³a tego pierwszy raz.
Ostatnio wróci³a do domu o 11.00.
- W jej wieku to normalne. - W³aœnie, ¿e nie.
Co jej jest?
Od dwóch miesiêcy odstawia szopkê.
Porozmawiasz z ni¹?
Mo¿e ty dojdziesz, dlaczego taka jest.
Jeœli mnie nadal pamiêta.
- Bardzo ciê kocha. - Jeszcze?
Nie têdy... Dok¹d jedziesz? Têdy.
Przepraszam.
Zapomnia³eœ drogê.
Rozkojarzy³em siê.
Marie... Nie zostawiaj dokumentów w samochodzie.
Nie mogê sam wszystkiego robiæ.
Zrobi³am, jak kaza³eœ.
Nie jesteœ doœæ silna. Spróbuj z drugiej strony.
Nie bêdê krzycza³.
To boli.
- Lucie wróci³a? - Nie.
Chwila!
No dalej!
W³aœnie tak!
Ci¹gnij!
Nie!
- Cholera, Fouad, zepsu³eœ. - Ci¹gnij mocno.
Nie mogê... Wrzyna mi siê w rêkê.
Dobrze robicie.
Najpierw trzeba za³o¿yæ na jedn¹ stronê, a potem na drug¹.
Poka¿ê wam.
Tê czêœæ...
Tutaj...
W³aœnie tak.
Trzeba go nasmarowaæ. Wiecie, gdzie jest smar?
Kiedyœ trzymaliœmy go na pó³ce w sk³adziku.
Ahmad.
Lea, wszystko dobrze?
Uros³aœ!
Witam, pana.
Twój kolega jest arogancki!
Jak ma na imiê?
Mam na imiê Fouad.
Witaj, Fouad.
Wszystko gra?
ChodŸ, Ahmad.
A ty, Fouad, zabierz rzeczy ze swojego pokoju.
Nie by³o go w sk³adziku.
Wiêc pewnie go ktoœ przeniós³, jak mnie nie by³o.
Tata ma jakiœ w samochodzie.
Co siê sta³o z biblioteczk¹?
T¹ star¹. Drewnian¹.
Wyrzuciliœmy j¹.
Naprawdê? Zosta³o w niej parê moich ksi¹¿ek.
Twoje rzeczy s¹ w sk³adziku.
Fouad, zabierz swoje rzeczy.
- Nie lubiê spaæ na górze. - Co?
Nie lubiê spaæ na górze.
Rób, co mówiê.
Uwa¿aj na farbê.
Tamten kolor by³ chyba lepszy.
Przez nadgarstek jeszcze nie skoñczy³am.
Mog³aœ na mnie poczekaæ. Sam bym pomalowa³.
Przynajmniej mia³bym zajêcie.
Mia³eœ jechaæ do hotelu.
Poka¿.
- Uwa¿aj. - Przepraszam.
- Wystarczy, dziêkujê. - Dobrze.
- Zostawiê tu kluczyki. - Dziêkujê.
Znajdê ci jakieœ ubranie. Przebierz siê, bo siê zaziêbisz.
Co tu robisz?
Œpisz na górze, a Lucie na dole.
Lucie, proszê, oddzwoñ. Mam dla ciebie niespodziankê.
Bêdziesz tam spa³, póki Ahmad z nami bêdzie.
IdŸ, proszê...
Do sza³u mnie doprowadza.
- To wóz twojego ojca tam stoi? - Tak.
- Mieszkasz tu? - Tak.
- Z tat¹? - Tak.
Jak d³ugo?
Odk¹d siê szko³a zaczê³a.
Nie musisz sobie tu œcieliæ. IdŸ na dó³, do swojego ³ó¿ka.
- IdŸ na górê... Na dó³. - S³ucham?
Raz mówicie na górê, a raz na dó³.
Przepraszam.
- Dlaczego schodzisz? - On mi kaza³.
Sama mo¿esz go spytaæ.
Na dole zabraknie ³ó¿ek.
Mieszkasz tu z kimœ?
Tak.
Nie powiedzia³aœ mi.
O co ci chodzi?
Pisa³am ci o tym w e-mailu.
W jakim e-mailu?
Nie pamiêtam. W którymœ pisa³am.
Nie dosta³em e-maila.
Dlaczego nie chcia³eœ jechaæ do hotelu?
Nie chcia³em sprawiaæ problemu.
Mówi³am ci o tym.
Nie dosta³em ¿adnego e-maila.
A jak myœlisz? PrzyjedŸ i siê ze mn¹ rozwiedŸ.
Wie, ¿e tu jestem?
Tak.
Wiêc powinienem pójœæ.
Nie przyjdzie, kiedy tu bêdziesz.
W przeciwnym wypadku da nam znaæ.
Kiedy wys³a³aœ tego e-maila?
Nie wiem.
Musi byæ w wys³anych.
Chyba tak.
Chcesz zobaczyæ?
Mia³aœ zarezerwowaæ mi hotel.
Ostatnio tak zrobi³am i nie przyjecha³eœ. Musia³am odwo³aæ rezerwacjê.
Ile za ni¹ zap³aci³aœ?
O której mam byæ jutro w s¹dzie?
Powiedzia³eœ, ¿e porozmawiasz z Lucie.
- O której bêdzie? - Nie wiem.
Jutro z ni¹ pomówiê.
Mam nadziejê, ¿e choæ raz dotrzymasz s³owa.
Niczego ci nie obieca³em.
Masz racjê, przepraszam.
Fouad, tak ciê¿ko patrzeæ pod nogi?
Dopiero posprz¹ta³am, a ty napaskudzi³eœ!
Patrz na mnie, gdy do ciebie mówiê.
- Popatrz na mnie! - Nie obchodzi mnie to.
Ju¿ to przerabialiœmy.
Fouad, wracaj.
Wracaj...
Wracaj tu.
Chcê do domu.
- Zostaw mnie. - Stój.
Fouad, chodŸ tu.
- Zostaw mnie. - Uspokój siê.
- Chcê do domu. - Mam ciê dosyæ.
Przestañ!
Zostaw mnie!
Patrz, co narobi³eœ!
Przestañ.
W³aŸ. Przestañ!
Zostaw mnie! Chcê do domu.
Uspokój siê! Przepraszam.
Nie musisz przepraszaæ. Zostaw mnie.
- B³agam ciê. - Nie jesteœ moj¹ matk¹.
WyjdŸ st¹d.
Doœæ tego!
Doœæ tego, Fouad!
Chcê do domu.
Tutaj zostajesz.
Nawet o tym nie myœl!
Otwieraj.
Otwórz te drzwi.
Chcê do swojego domu.
Powinnaœ iœæ. SpóŸnisz siê.
Tylko posprz¹tam.
- Ja posprz¹tam. - Sama to zrobiê.
Masz chory nadgarstek.
Przestañ.
Te¿ mia³eœ iœæ.
Poczekam na Lucie.
IdŸ.
Lea, przynieœ, proszê, moje buty.
Otwórz te drzwi!
Poœpiesz siê.
Otwórz!
Popilnujesz ich?
Tak, idŸ.
Dziêkujê.
Wywa¿ê drzwi.
Otwórz!
- Otwieraj! - Fouad! Przestañ.
Odsuñ siê. Otworzê drzwi.
No co?
Dok¹d to?
- Stój. - Zostaw mnie.
- Przestañ. - Zostaw mnie.
Uspokój siê.
Puszczaj.
Uspokój siê, Fouad, i powiedz mi, dok¹d chcesz iœæ.
Spokój, Fouad.
Co ty wyprawiasz?
- Chcê iœæ. - Dok¹d?
- Do naszego domu. - Gdzie on jest?
W Pary¿u. Nie mo¿e sam tam pójœæ.
Zamknij siê. Nikt ciê nie pyta³ o zdanie.
Uwa¿aj na s³owa, rozumiemy siê?
IdŸ. Chcê pomówiæ z Fouadem.
No co jest, Fouad?
Co siê sta³o?
Chcê do domu.
Mam tam zadzwoniæ?
Nikogo tam nie ma.
Wiêc w czym k³opot?
Chodzi o to, ¿e siê z tob¹ pok³óci³a?
By³eœ niegrzeczny.
Rozla³eœ farbê.
Prawda?
Nie chodzi o farbê.
A o co?
O to, ¿e tu jestem?
Mam wyjechaæ?
Dzieñ dobry.
Wszystko gra?
Nie jest Ÿle.
Przylecia³ trochê póŸniej.
- Jest ju¿ u ciebie? - Tak.
Dokumenty.
- Gdzie zaparkowa³aœ? - Tam.
- Gdzie? - Tam.
Nie zostawiaj ich w samochodzie. To zbyt ryzykowne.
- By³eœ w szpitalu? - Tak.
- Jak ona siê czuje? - Jak zwykle.
- Przyprowadzi³aœ Fouada? - Po co?
Zadzwoni³ do mnie.
Nie chce ju¿ byæ u ciebie.
Pok³óci³am siê z nim. Z nimi obojgiem.
Wieczorem zabiorê go do siebie.
Nie przesadzaj.
- Pierwszy raz do mnie zadzwoni³. - Pierwszy raz siê z nim pok³óci³am.
Obieca³em mu.
Nie powinnam by³a siê wœciekaæ. Dziœ sobie wszystko wyjaœnimy.
Daj mi wczeœniej znaæ, jak bêdziesz chcia³ przyjechaæ.
Œwietna kukurydza.
Fouad, nie rób tak.
Zanieœ mu to, tylko ostro¿nie.
- Masz. - Nie chcê.
- Przeci¹³eœ sobie rêkê. - Ju¿ wczeœniej tak mia³em.
Krwawi.
Ahmad, przeci¹³ sobie rêkê.
Lucie.
Ahmad?
Sk¹d wiedzia³aœ, ¿e to ja?
Wiedzia³am, ¿e dziœ bêdziesz.
Ma³a Lucie.
Nie jesz, Lucie?
Nie, dziêkujê.
Proszê ciê.
Nigdzie nie zjesz takiego ghormeh sabzi.
Chyba ¿e poœlubisz dwóch fajnych Irañczyków.
Powinieneœ poœlubiæ Persjankê.
Co ty na to?
- Chcesz jeszcze? - Nie, wystarczy.
Jak wygl¹da Persjanka?
Persjanka? Jak ja, tylko ¿e kobieco...
Tak.
Podoba ci siê?
Ka¿da tak wygl¹da?
- Nosi brodê? - Nie.
Chcia³byœ pojechaæ z Ahmadem do Iranu?
Jacy oni s¹?
Zawsze wracasz póŸno do domu?
- Tylko tu nocujê. - Naprawdê?
Nie mam innego miejsca, by siê przekimaæ.
- Dlaczego nie chcesz tu zostaæ? - Ty te¿ nie chcesz...
Jutro siê wyprowadzasz do przyjaciela.
Tu nie jest mój dom.
A dom przyjaciela nim jest?
Nie czujê siê tu swobodnie.
Ja te¿ nie.
Ty to zupe³nie co innego.
Ciê¿ko mi widywaæ przysz³ego mê¿a mojej by³ej ¿ony.
- Wiêc teraz to jest twoja by³a? - Tak.
- G³upota. - Co?
Mieszka³eœ z ni¹ kilka lat, a teraz to tylko twoja by³a.
Wszystko siê zmieni³o.
Jesteœmy w separacji.
Mo¿esz mi pomóc?
Jesteœ doœæ du¿a, ¿eby to zrozumieæ.
Doœæ du¿a, ¿eby sama podejmowaæ decyzje.
Nie przyjecha³em, ¿eby ciê pouczaæ.
Twoja mama kaza³a mi z tob¹ pomówiæ.
Nie wiem dlaczego, ale uwa¿a, ¿e przy mnie czujesz siê swobodniej.
Wie, o co jestem z³a.
Nie chcê tu byæ, kiedy ten drañ przychodzi.
Lucie.
Usi¹dŸ na moment.
Nie jest dobry?
Nie wiem... Ledwo go znam.
To dlaczego nazywasz go draniem?
Co zrobi³?
Nic.
Nie ma powodu, by tu byæ.
Twoja matka za niego wyjdzie.
Ma prawo wyjœæ, za kogo chce.
Serio?
Nawet za kogoœ, kto ma dziecko i ¿onê w œpi¹czce?
Mama Fouada?
A gdyby wysz³a za kogoœ innego? Pasowa³oby ci to?
To co innego.
Wiêc nie masz z nim problemu?
Odk¹d siê urodzi³am, poœlubi³a trzech facetów.
Za ka¿dym razem jest to samo.
Ten te¿ bêdzie z nami parê lat, a potem nas zostawi.
Porozmawiasz z ni¹?
I co jej powiem?
Wybij jej to z g³owy.
Nie œpicie jeszcze?
Fouad, idŸ spaæ do siebie.
- Jeszcze dwie minuty. - Ale tylko dwie.
- Czeœæ. - Czeœæ.
Dobranoc.
Lucie.
Mo¿esz dzisiaj spaæ na dole?
Fouad i Ahmad œpi¹ na górze.
- Zrobi³em kolacjê. - Dziêki.
- Podgrzaæ ci? - Nie, dziêki.
Sk¹d wzi¹³eœ zio³a?
Byliœmy na zakupach.
Ci¹gle dobrze gotujesz.
I nic wiêcej.
- O której mamy tam jutro byæ? - O dziewi¹tej.
Nie jedz tego widelcem.
Spróbuj tym.
- Rozmawia³eœ z ni¹? - Tak.
I co?
Tak jak przypuszczasz.
Nie podoba jej siê, ¿e znowu wychodzisz za m¹¿.
Boi siê, ¿e ciê zostawi.
Nie zrobi tego.
Raczej nie jestem odpowiedni¹ osob¹, która j¹ przekona
do cieszenia siê twoim ma³¿eñstwem.
Nie powiedzia³am, ¿e ma byæ szczêœliwa.
Chcê zrozumieæ, co j¹ uszczêœliwi.
To, ¿e za niego nie wyjdziesz.
Te¿ mnie to rozbawi³o.
Przekonaj j¹, nim podejmiesz decyzjê.
Ju¿ siê zdecydowa³am.
Fouad.
Tak?
Jeœli jest ci niewygodnie, to mo¿emy siê zamieniæ.
Nie trzeba.
Muszê siku.
To wstañ.
No idŸ.
Rozmawia³eœ z jej lekarzem?
Tylko z pielêgniark¹.
Co powiedzia³a?
- O co ci chodzi? - O zadrapania na brzuchu.
Powiedzia³a, ¿e zrobi³a to sobie po mojej wizycie.
Mo¿e to nie by³o przyczyn¹.
Mo¿e zrobi³a to nieumyœlnie.
Chcia³abyœ, ¿eby tak zrobi³a?
Przepraszam.
£atwo jest mówiæ, a potem przepraszaæ.
Co tu robisz?
Jest zbyt ciemno. Bojê siê iœæ na górê.
Po co chcesz tam iœæ?
Kaza³am mu spaæ na górze z Ahmadem. Dziewczynki œpi¹ na dole.
Mo¿e Ÿle siê czuje, œpi¹c obok nieznajomego.
IdŸ siê ubraæ.
Chcê iœæ spaæ.
Chcia³eœ, ¿ebym ciê zabra³.
Chcê tu zostaæ.
Po³ó¿ siê obok mnie.
Ahmad, zostaw to, bo siê spóŸnimy.
Zapcha³ siê.
Zrobisz to póŸniej. Mamy tam byæ o dziewi¹tej.
Dzieciaki, poœpieszcie siê.
- Jak siê masz? - Dobrze.
- Czeœæ, dzieciaki. - Czeœæ.
Dzieñ dobry.
Samir.
Przepraszam, mam brudne rêce.
Znowu siê zapcha³?
Ju¿ jest przep³yw. Jeszcze muszê to zamocowaæ.
Mog³abyœ mi podaæ herbatê?
- Szykuj siê, podwieziemy ciê. - Nie trzeba.
Ahmad, spóŸnimy siê.
Ju¿ skoñczy³em.
Dzieciaki, szykujcie siê.
Dalej przecieka.
Wczeœniej te¿ tak by³o.
Mówi³em ci, trzeba uszczelniæ.
IdŸ, ja to naprawiê.
IdŸ, ja siê tym zajmê.
Dobrze.
- Jad³eœ coœ? - Jeszcze nie.
- Spotkamy siê gdzieœ? - Nie idziesz do szko³y?
- Ahmad. - Idê.
Mogê nie iœæ dziœ do szko³y.
- Kiedy bêdziesz wolna? - O pierwszej.
- Szukasz czegoœ? - Nie.
Poczekaj.
Atakujê...
- To nie do tej szko³y chodzi³a Lucie? - Do tej.
Wyskakujcie.
Na razie, dzieciaki.
Do widzenia.
Pa, mamo.
Pa, kochanie.
Pa, mamo.
Poczekaj.
Mo¿esz iœæ, pa.
Gdzie siê poznaliœcie?
W aptece.
Kupowa³ lekarstwa dla ¿ony.
Co jej dolega³o?
Mia³a depresjê.
No co?
Co?
Co to ma znaczyæ?
W naszej kulturze tak okazujemy radoœæ.
A w naszej jest to kpina. Co w tym œmiesznego?
- Nie brakuje ci naszych k³ótni? - Œmieszy ciê jej depresja?
Jak mnie wkurzysz, to w tej chwili wyje¿d¿am do Teheranu.
- Nie rozwiodê siê z tob¹... - Nic siê nie zmieni³eœ.
Mam siê zatrzymaæ?
Jesteœmy spóŸnieni.
Mam siê zatrzymaæ?
Powiedz szczerze, co o nim myœlisz?
Najpierw powiedz, czy to jest na powa¿nie.
Gdyby nie by³o na powa¿nie, nie zasz³abym w ci¹¿ê.
Zapraszam pani¹.
- ¯artujesz? - Nie.
Sprawa rozwodowa dotyczy tylko dóbr osobistych,
gdy¿ nie maj¹ pañstwo wspólnych dzieci.
Pani Brisson rezygnuje z nazwiska mê¿a.
Powraca do panieñskiego.
Nale¿y dodaæ, ¿e pani Brisson zatrzymuje swój dom.
Pañstwa rozwód odbêdzie siê dziœ, czyli 19 paŸdziernika 2012 roku.
Obie strony zatrzymaj¹ swoje posiad³oœci...
Przepraszam.
Proszê wy³¹czyæ telefon.
Obie strony zatrzymaj¹ swoje posiad³oœci,
a wspólne mienie zostanie zgodnie podzielone.
Podatek oraz koszt rozwodu zostanie podzielony po po³owie.
Dokument ten objaœnia warunki waszego rozwodu.
Jeœli siê z tym zgadzacie, sfinalizujemy rozwód.
Jest pani tego pewna?
Tak.
A pan?
Tak.
Dziœ zarejestrujemy pañstwa rozwód,
a ja do³¹czam dokument, który przeczyta³em.
Proszê go wy³¹czyæ.
Przepraszam.
Marie, to ja.
PrzywieŸli walizkê z lotniska,
ale ma zepsut¹ r¹czkê i nie wiem, czy czegoœ nie brakuje.
Zadzwoñ do mnie.
W porz¹dku?
- A jeœli czegoœ brakuje? - Jest ubezpieczona?
Nie wiem.
Co mam robiæ? Bierze j¹ pan, czy odwieŸæ na lotnisko?
Proszê tu podpisaæ.
Tylko tu.
- W porz¹dku? - Tak. Dlaczego pan pyta?
Pana oczy...
Mam alergiê na farbê.
Trzeba znaleŸæ inn¹ pracê.
Lucie.
Jak leci?
Przepraszam pana. Jak dojadê do Tajrish?
Jak siê masz?
Co tu robisz?!
- Kiedy przyjecha³eœ? - Wczoraj.
- Poznajesz j¹? - Uros³a.
Jak siê masz?
- Jedliœcie coœ? - Niby po co tu przyszed³em?
Piêkna z ciebie dama! Gdy by³aœ ma³a,
to przywozi³ ciê tu na rowerze.
Shahryar... jej siostrê, to jest Lucie.
Naprawdê? Przepraszam.
Zawsze je myli³eœ.
Usi¹dŸcie.
- Gdzie jest Valeria? - Zawo³am j¹.
- Valeria, przyszed³ twój przyjaciel. - Kto?
Ahmad? Ahmad!
Witaj, droga Valerio. Jak siê masz?
- Witaj... A ty? - W porz¹dku?
- U mnie dobrze. - Têskni³em za tob¹.
- Ma³a Lucie. - Ju¿ nie taka ma³a.
Ale jesteœ piêkna!
Dalej jesteœcie razem?
Nadal coœ nas ³¹czy.
- Kolor naszych flag. - Co ty gadasz?
- Co twój m¹¿ mówi? - Za du¿o gada.
Co u mamy?
W porz¹dku.
- By³eœ w s¹dzie? - Tak.
- To ju¿ koniec? - Ju¿ dawno by³ koniec.
Dalej lubisz ravioli?
Co jest?
Nie jest z³y.
Nie jest w dobrej sytuacji.
Postaw siê na jego miejscu... ¯ona, dziecko.
Jakim sposobem poœlubi ¿onatego faceta?
Mówi³aœ, ¿e jego ¿ona jest w œpi¹czce.
Jeszcze ¿yje.
Mo¿e nigdy nie umrze.
To jest ich problem.
Wiesz, dlaczego jest w œpi¹czce?
Nie.
Sk¹d mia³bym wiedzieæ?
Mama ci nie powiedzia³a?
Nie.
Chcia³a siê zabiæ.
Z powodu depresji?
Lucie, co siê dzieje?
Lucie.
Popatrz na mnie.
WyjdŸmy na œwie¿e powietrze.
- Co siê sta³o? - Musimy za¿yæ powietrza.
Ahmad... Zabierz j¹ na zaplecze.
Wiesz, dlaczego nie mówi nikomu, ¿e jego ¿ona chcia³a siê zabiæ?
Pomówmy o tym póŸniej.
Bo nie chce, ¿eby ktoœ wiedzia³.
Co?
Chcia³a to zrobiæ przez ich zwi¹zek.
Nie mo¿esz byæ tego pewna.
Zw³aszcza w twoim wieku.
Ta kobieta powiedzia³a, ¿e uros³am. Ty tak chyba nie uwa¿asz.
Przepraszam.
Ahmad, nie chcê, ¿eby byli razem.
Ja siê mam tym zaj¹æ, czy ty?
Nic nie mogê zrobiæ.
Jak siê pobior¹, to nie wrócê do tego domu.
Twoja matka nosi jego dziecko.
K³amie!
Poczekaj.
Powiedzia³em: poczekaj.
Wiesz, dlaczego posz³a do tego faceta?
Bo by³ taki jak ty.
Wyjmij kluczyki z kieszeni.
Z drugiej.
- Czeœæ. - Czeœæ.
Ca³y jesteœ mokry.
Nagle siê rozpada³o.
Napijesz siê kawy?
Nie, wpad³em tylko po walizkê.
Muszê wracaæ.
Tam jest.
Zaczekaj, a¿ przestanie padaæ.
Raczej szybko nie przestanie.
Lucie wróci³a?
Nie, uwa¿aj na farbê.
R¹czka by³a uszkodzona, kiedy j¹ przywieŸli.
Dzwoni³aœ do jej znajomych?
Nie mogê ju¿ do nich dzwoniæ.
- Rozmawia³eœ z ni¹? - Tak.
Masz jakiœ sznurek, ¿ebym to zwi¹za³?
Jakiœ jest w walizce, w sk³adziku.
Mo¿esz go wzi¹æ.
Dzieci ju¿ œpi¹?
Nie.
Mo¿esz w³¹czyæ?
Mo¿esz zawo³aæ dzieci? Mam dla nich prezenty.
- Fouada te¿? - Tak.
Nic o nim nie wiedzia³eœ.
Teraz coœ dla niego znalaz³em.
Móg³byœ tego nie robiæ?
Dlaczego?
Zrobi³ coœ z³ego i powinien ponieœæ karê.
Oboje s¹ za to odpowiedzialni i oboje powinni zostaæ ukarani.
Mówiê w imieniu mojego dziecka.
Co zrobi³?
Bez pozwolenia zabrali prezent z twojej walizki.
Ale on tu jest.
Wsadzi³em go z powrotem.
Nie chcê, ¿eby myœla³, ¿e ju¿ po problemie.
Walizka by³a otwarta. Podkusi³o ich.
Ka¿ê im przeprosiæ.
W ten sposób naucz¹ siê przepraszaæ.
Powiedzia³em im, ¿e mam prezenty. Nie mogê tego zignorowaæ.
Móg³byœ przestaæ?
Dostali ju¿ dziœ karê.
Powiedzia³em, ¿e jeœli to mo¿liwe.
- Czeœæ. - Czeœæ, dzieciaki.
Najpierw powinni przeprosiæ.
Przepraszam.
A ty?
Niczego nie zabra³em.
Ale by³eœ tam?
- Niczego nie zabra³em. - Niewa¿ne, kto to zrobi³.
Oboje tam byliœcie i powinieneœ jej zabroniæ.
Przeproœ.
Przepraszam.
Przeproœ.
Przepraszam.
Popatrz na niego.
- I przeproœ. - Przepraszam.
WeŸcie swoje prezenty.
Œmia³o.
Powiedzia³eœ, jakbym ja to zabra³a.
Powiedzia³em, ¿e niczego nie zabra³em.
Wiêc ja zabra³am.
- Tak, zabra³aœ. - Nie.
Powiedzia³eœ, ¿e walizka jest otwarta.
Nie musia³aœ mnie s³uchaæ.
Wiem, dlaczego siê z³oœcisz.
Bo dosta³am helikopter, a ty kolorowe d³ugopisy.
Zamknij siê.
- Wariat. - Zamknij siê.
- Jesteœ chory. - Zamknij siê.
Ostatnio ciê w tym widzia³em cztery lata temu.
Nie zmieni³a siê.
Mam coœ dla Lucie, dam jej jutro.
Dziêkujê, Ahmad.
Du¿o palisz.
O tej porze ju¿ zawsze by³a.
Poszukam jej.
Gdzie?
Nie wiem... W metrze, na ulicy. Daj mi kluczyki.
Ty je masz.
Mogê te¿ jechaæ?
Dobrze, skoro chcesz.
Z nim mo¿e nie wróciæ.
Dlaczego p³aka³a w restauracji?
Kto ci powiedzia³?
Zadzwoni³am do Shahryara. Powiedzia³, ¿e p³aka³a.
Jest bardzo póŸno.
Co jej powiedzia³eœ?
Nie powiedzia³aœ jej, ¿e jesteœ w ci¹¿y?
Powiedzia³eœ jej?
Pomyœla³em, ¿e wtedy jej przejdzie.
Dlatego jeszcze jej nie ma.
- Nie powinieneœ by³ jej mówiæ. - Nie wiedzia³em.
Nie mo¿esz tego wiecznie ukrywaæ.
Nie w tej sytuacji.
Jej problemem nie jest twoja ci¹¿a.
Zatem co?
Co jest jej problemem?
O wszystkim wie.
O czym?
Nie mogê znaleŸæ kluczyków.
Poszukaj.
PóŸniej porozmawiamy.
Co masz na myœli, mówi¹c, ¿e o wszystkim wie?
Nie rozumiem.
Uwa¿a, ¿e jego ¿ona chcia³a siê zabiæ przez ciebie.
Zabi³a siê z powodu...
Jutro do ciebie zadzwoniê.
Nie ma tu kluczyków.
- Ju¿ je znalaz³em. - Wiêc co tu robisz?
O co ci chodzi?
Komuœ przeszkadza, ¿e tu jestem?
- Chodzi mi... - Wystarczy.
Zaczekaj na mnie, proszê.
Ahmad?
Jego ¿ona od d³u¿szego czasu cierpia³a na depresjê.
Gdy zanosi³am rzeczy do jego pralni zawsze... by³a chora.
Dlaczego?
- Co dlaczego? - Niewa¿ne.
Mów jaœniej.
Powiedzia³aœ, ¿e Ÿle siê poczu³a.
Nie mówi³am, ¿e zachorowa³a, tylko ¿e by³a chora.
By³a chora!
Zapomnij, pogarszasz sprawê.
Chcesz us³yszeæ, ¿e to moja wina.
Niczego nie chcê us³yszeæ.
Kaza³aœ mi pomówiæ z twoj¹ córk¹, by zobaczyæ, jaki ma problem.
Wiêc mówiê ci, co ona myœli.
Myli siê.
Porozmawiam z ni¹.
I co jej powiesz?
Myœlisz, ¿e ci uwierzy?
Te¿ w to nie wierzysz.
Musi w to uwierzyæ.
Dlaczego w to nie wierzysz? Co w tym jest dziwnego?
Matka piêciolatka nie zabi³aby siê z powodu depresji.
Ty tak twierdzisz!
Nie pamiêtasz, jak by³o w twoim przypadku?
Chcia³a siê zabiæ z dziewiêciomiesiêcznym dzieckiem,
bo z tob¹ by³am.
To siê zaczê³o, gdy urodzi³a.
Chcesz wiedzieæ, co wziê³a?
Jak d³ugo chcesz zostaæ w Pary¿u?
Nie wiem. Jeszcze nie mam biletu powrotnego.
Nie mog³eœ za³atwiæ tego poprzez prawnika?
Wola³em przyjechaæ i zobaczyæ siê z dziewczynkami i Marie.
I wszystko dobrze zakoñczyæ.
NajwyraŸniej nie wszystko zosta³o zakoñczone.
Coœ jeszcze zosta³o.
Nie.
Czemu tak uwa¿asz?
Kiedy dwoje ludzi k³óci siê ze sob¹ po czterech latach,
to coœ nie zosta³o rozwi¹zane.
K³óciliœmy siê o Lucie.
To ja jestem jej problemem?
Nie.
- Ma³e nieporozumienie. - W zwi¹zku z czym?
Czymœ osobistym, o czym nie powinienem wiedzieæ?
- Nie, to nic osobistego. - Wiêc mi powiedz.
Nie wiem, czy jesteœ tego œwiadom, ale ona jest w ci¹¿y.
Przez ca³y czas albo pali, albo siê k³óci.
Te¿ siê o ni¹ martwiê. Wczeœniej nie pali³a.
Gdyby to by³ ma³y problem, to by siê ze mn¹ zobaczy³a.
Ona nie ma ¿adnego problemu. To tylko ma³e nieporozumienie.
Jakie nieporozumienie zniszczy³o moje ¿ycie?
Niech Marie-Anne ci powie.
Jej w to nie mieszaj, dobrze?
Wie coœ o samobójstwie twojej ¿ony.
To, ¿e zabi³a siê przez nasz zwi¹zek.
Sam to wiesz.
S³ysza³em, jak powiedzia³eœ to Marie.
Naprawdê?
Zrobi³a to sobie po g³upiej k³ótni z klientk¹.
Ja wiem tylko o depresji.
Nie zrobi³aby tego, gdyby na ni¹ nie cierpia³a.
Przez g³upi¹ k³ótniê.
Co mam zrobiæ, ¿eby Lucie uwierzy³a?
Jutro pomówi z ni¹ mój pracownik, który wszystko widzia³.
Zadzwoñ na policjê i podaj jej rysopis.
Zrobi³a tak wczeœniej?
To pierwszy raz.
Mo¿e jest u swojego ojca.
W Brukseli?
Jej ojciec nie jest w Pary¿u?
Wróci³ do Brukseli.
- Mo¿liwe, ¿e do niego pojecha³a? - Nie.
Nie maj¹ ze sob¹ dobrych relacji.
Chcesz, ¿ebym do niego zadzwoni³?
Niech Ahmad to zrobi.
Nie s¹dzê, ¿e pojecha³a do Brukseli.
Sama do niego zdzwoniê.
Daj mi jego numer.
Dzwoni³ Shahryar. Prosi³, byœ do niego oddzwoni³.
- Gdzie telefon? - W kuchni.
Sk¹d u niej ten pomys³?
Jaki pomys³?
Na temat samobójstwa Céline.
Nie mam pojêcia.
Proszê.
Numer do jej ojca.
¯eby tylko nie zacz¹³ siê martwiæ.
Jest u Shahryara.
Posz³a do jego restauracji, a potem zabra³ j¹ do siebie.
Dwa razy tu dzwoni³. Dlaczego mi nie powiedzia³?
Wiedzia³, jak siê martwiê.
Daj mi wyjaœniæ.
Dlaczego mi nie powiedzia³, ¿e ona tam jest?
Od zmys³ów odchodzi³am. Dlaczego nie powiedzia³?
Dobrze, powiem ci.
Co mi powiesz?
Co chcesz mi powiedzieæ?!
- Co siê sta³o? - Nic.
Powiedzia³em ci w samochodzie. Masz mówiæ mnie, a nie jej.
Powiem ci, tylko na mnie nie wrzeszcz.
Dlaczego mi nie powiedzia³, ¿e Lucie tam jest?
Lucie mu obieca³a.
Zgodzi³a siê zostaæ pod warunkiem, ¿e on nikomu nie powie.
Zgodzi³ siê ukryæ szesnastolatkê?
Dlaczego j¹ do siebie zabra³?
Jakie ukry³? Zlitowa³ siê nad ni¹.
Zale¿y mu na niej, a nie na jej matce.
- Gdzie s¹ kluczyki? - Po co ci?
Musi wróciæ do domu. Siadaj i porozmawiaj ze mn¹.
- Teraz? - Teraz.
- Myœli, ¿e nie wiemy, gdzie jest. - Nie obchodzi mnie to.
Niech wie, co narobi³a.
Samobójstwo nie ma z nami nic wspólnego.
- Nie wróci z tob¹. - To wtedy zadzwoniê na policjê.
Naprawdê tam zadzwoniê.
Dzisiaj wróci z policj¹. A co bêdzie w inne wieczory?
Zostanie tu albo pojedzie do ojca, do Brukseli.
Nie wróci, póki tu jestem.
WejdŸ...
Dlaczego tak póŸno?
- Nie masz parasolki? - Nie.
Tu j¹ zostaw.
- Jak tu przyjecha³eœ? - Metrem.
- Mog³eœ wzi¹æ taksówkê. - Nie znalaz³em ¿adnej.
Wpakowa³eœ siê w k³opoty.
- Nie œpi? - Zasnê³a.
Kiedy do ciebie przysz³a?
PóŸno... Myœla³em, ¿e na ciebie czeka.
Mog³eœ nas powiadomiæ. Jej matka prawie odesz³a od zmys³ów...
Jak? Nie masz komórki.
Zadzwoni³em do domu, by ci powiedzieæ, ale ciê nie by³o.
Ba³em siê, ¿e jak powiem jej matce, to st¹d odejdzie.
Co siê sta³o?
Ma swoje urojenia...
Przepraszam, ¿e ciê budzê.
Chcia³a sama przyjechaæ, ale jej nie pozwoli³em.
ChodŸ.
Gdzie masz kurtkê?
Nie pojadê tam.
Nie chcê tam dzisiaj wracaæ.
Dobrze, zadzwoniê do niej. Porozmawiasz z ni¹.
Halo, Marie?
Chcia³aby z tob¹ porozmawiaæ.
Tak.
Zostanê tu na noc.
- Dlaczego siê roz³¹czy³aœ? - Ona pierwsza siê roz³¹czy³a.
- ChodŸ. - Nie.
Wstañ.
Chcê z tob¹ porozmawiaæ.
Pos³uchaj mnie uwa¿nie.
Nie wiem, czy pamiêtasz ostatnie miesi¹ce, kiedy by³em z twoj¹ matk¹.
Pamiêtasz coœ?
Pamiêtasz, w jak kiepskiej sytuacji by³em?
Tak.
Nie czu³em siê wtedy dobrze.
Nie pracowa³em. Siedzia³em w domu. Chcia³em w ogóle nie istnieæ.
Dlatego twoja matka mówi, ¿e ta kobieta pope³ni³a samobójstwo
z powodu depresji. Ca³kowicie to rozumiem.
- Nawet maj¹c ma³e dziecko. - Myœla³eœ o samobójstwie?
Tak, czasami.
O wypiciu p³ynu do prania na naszych oczach?
Co?
Nie.
Uwa¿asz, ¿e gdy kobieta wypija detergent, by siê zabiæ,
podczas gdy jej m¹¿ siê œwietnie bawi, to chce tylko umrzeæ?
Dlaczego nie za¿yje tabletek nasennych?
Mo¿emy tak siedzieæ i wymyœlaæ setki takich historii.
Ale to s¹ tylko przypuszczenia.
Jutro spotkamy siê z pracownikiem Samira.
Chce ci o czymœ powiedzieæ.
Powiedz jej, ¿e wyje¿d¿am. Mo¿e ju¿ wracaæ.
Lepiej bêdzie, jak ciê zostawiê na jakiœ czas.
Wysiadamy, Fouad...
Wstawaj.
Zostaw mnie.
Kaza³em ci wysi¹œæ.
Przestañ.
Dziêki.
Co ty wyprawiasz? Kiedy ka¿ê ci wysi¹œæ, to masz wysi¹œæ.
Patrz na mnie, gdy do ciebie mówiê. S³uchaj mnie.
- Zostaw mnie. - Co powiedzia³eœ?
Zostaw mnie.
Nigdy wiêcej tego nie rób. Dlaczego to zrobi³eœ?
Popatrz na mnie. Co to ma byæ?
Trzymaj swoj¹ poduszkê.
Nie.
Co jest z tob¹?
Powiedz, Fouad.
Chcê wróciæ do domu Marie.
Na jakiœ czas musimy wróciæ do naszego.
Powiedzia³eœ, ¿e ju¿ tam nie bêdziemy mieszkaæ.
Nigdy.
Tak. Teraz jest inaczej.
Bo przyjecha³ ten pan?
Nie.
- Bo wczoraj by³em niegrzeczny? - Nie.
Dlaczego Lucie ciê nienawidzi?
Bo uwa¿a, ¿e chcê zabraæ jej matkê.
Nie lubi swojej mamy.
Oczywiœcie, ¿e lubi. Jak wszystkie dzieci.
Tak jak ty... Nie têsknisz za mam¹?
Mamy nie ma w domu.
Chcesz siê z ni¹ zobaczyæ? Mam ciê do niej zabraæ?
Nie.
Dlaczego?
Bo siê bojê.
Mamy?
Ona nie ¿yje.
Dlaczego tak mówisz Fouad?
Gdyby nie ¿y³a, to nie trzymaliby jej w szpitalu.
Od³¹czyliby j¹ od aparatury.
Umrze, jeœli to zrobi¹?
Dlaczego jej nie od³¹cz¹?
Bo nie wiedz¹, czy chce ¿yæ pod³¹czona do aparatury, czy nie.
Ona chce umrzeæ.
Sk¹d wiesz?
Gdy ktoœ pope³nia samobójstwo, to chce umrzeæ.
Przepraszam, tato.
Tu jest plama.
Jego ¿ona tam pracowa³a?
Przez parê dni. Samir kaza³ jej przyjœæ dla poprawy nastroju.
Tamtego dnia Céline pok³óci³a siê z nasz¹ klientk¹.
Céline to jego ¿ona?
Tak.
K³óci³a siê, bo klientka twierdzi³a, ¿e poplamiliœmy jej ubranie.
Céline powiedzia³a jej, ¿e ju¿ takie by³o.
Tylko tyle?
Potem powiedzia³am, ¿e wypierzemy jej ubranie i mo¿e je jutro odebraæ.
Céline siê na mnie pogniewa³a. Powiedzia³a, ¿e nikt mnie nie pyta³
i ¿e ona podejmuje decyzje.
¯e ubranie by³o ju¿ poplamione i nie mamy z tym nic wspólnego.
A potem je wyrzuci³a.
Klientka wezwa³a policjê.
Chcia³am wyjœæ z pralni.
Pracujesz nielegalnie?
Tak.
Kaza³a mi zostaæ i powiedzieæ policji, ¿e ubranie ju¿ by³o poplamione.
Nie wiedzia³am, co robiæ. Po cichu zadzwoni³am do Samira.
Gdy przyjecha³, to przeprosi³ klientkê i zaproponowa³ zap³atê za szkodê.
Klientka siê zgodzi³a pod warunkiem, ¿e Céline j¹ przeprosi.
Odmówi³a i zaczê³a na mnie krzyczeæ, ¿e zadzwoni³am po Samira.
Kiedy wychodzi³am, Samir chwyci³ mnie za rêkê,
kaza³ zostaæ i poprosi³ ¿onê, ¿eby wysz³a.
Zwolni³ j¹ przy mnie i zosta³am razem z klientk¹.
Po ilu dniach postanowi³a siê zabiæ?
Czterech albo piêciu.
Mogê iœæ?
Dziêkujê.
Na tym polega depresja.
Zabijasz siê bez powodu.
Dzieñ przed samobójstwem Céline
wys³a³am jej mi³osne e-maile Samira i mamy.
Co teraz zrobisz?
Pojadê do Brukseli.
To nonsens.
Nie wytrzymasz u ojca nawet dwóch dni.
Musisz wróciæ do matki.
Nie zniosê widoku cz³owieka, którego ¿ona przeze mnie siê zabi³a.
Nie mogê patrzeæ na jej dziecko.
Usi¹dŸ.
- Chcesz, ¿ebym ci pomóg³? - Ale nie powiesz mamie?
- Pos³uchaj. - Nie.
Kaza³em ci usi¹œæ!
Siadaj.
- Nie powinnam by³a ci mówiæ. - Pos³uchaj.
Masz dwa wyjœcia: zachowasz to w tajemnicy
i bêdzie ciê to drêczyæ do koñca ¿ycia
albo powiesz o wszystkim mamie.
Jaka jest ró¿nica?
Mo¿e to wp³yn¹æ na jej decyzjê o œlubie.
Nie zmieni zdania. Jest w ci¹¿y.
WyobraŸ sobie, ¿e siê dowie, kiedy urodzi. Bêdzie ju¿ za póŸno.
Jakbym chcia³a, to powiedzia³abym jej wczeœniej.
Niewa¿ne, czego ty chcesz.
Musisz zrozumieæ, co jest wa¿ne dla mamy.
Zas³uguje, by wiedzieæ.
Czeœæ, mamo.
W porz¹dku? Otworzysz mi drzwi?
Kupi³aœ mi chipsy?
Kupi³am.
Tu jesteœ.
By³em na górze z Lucie.
Wszystko gra?
- Jak by³o na spotkaniu? - Jakim spotkaniu?
Z pracownic¹ Samira.
NieŸle.
Czyli?
Nie powiedzia³aœ Lucie, ¿e przyjadê?
Nie.
To sk¹d wiedzia³a?
Wiedzia³a?
- Sk¹d? - Nie wiem.
Mo¿e czyta twoje e-maile.
Gdzie to mam daæ?
Coœ siê wydarzy³o?
Masz ochotê na spacer?
Nie, zmêczona jestem.
Co siê dzieje, Ahmad?
Chcesz mieszkaæ z tat¹?
Jak pojedziesz, to jadê z tob¹.
Musisz zostaæ z mam¹.
Chcê byæ z tob¹.
Nie myœl o tym.
¯ona taty jest dziwna, no nie?
Nie bój siê.
To prawda?
Dlaczego mi to zrobi³aœ?
Czym ja na to zas³u¿y³am? Ty gówniaro!
Co ja ci zrobi³am?
Zostaw j¹, Marie!
Uspokój siê.
Spokojnie.
Zostaw mnie.
Nie rób tak... Obieca³eœ.
Wynoœ siê z tego domu.
WyjdŸ na chwilê.
Zostaw mnie w spokoju.
Ona jest w trudnej sytuacji.
Poprosi³em j¹, ¿eby ci powiedzia³a.
Mog³a o tym w ogóle nie mówiæ.
Tak by by³o lepiej?
Milcz!
Czemu tu jeszcze jesteœ? Wynoœ siê st¹d.
Wynocha.
- Nie chcê ciê ju¿ wiêcej widzieæ. - Przestañ.
IdŸ do swojego pokoju.
IdŸ, skarbie.
Pamiêtaj, ¿e to ty je napisa³aœ. Ona je tylko przes³a³a dalej.
Nie chcê ciê s³uchaæ. WyjdŸ st¹d.
Wkurza mnie, gdy masz siê za tego dobrego
i chcesz mi dawaæ nauczkê.
Nie chcê ci daæ nauczki!
Kaza³aœ mi tu przyjechaæ i porozmawiaæ z Lucie.
Nie z jej powodu kaza³am ci przyjechaæ,
tylko z powodu pieprzonych dokumentów rozwodowych!
Pos³uchaj.
- Po czterech latach... - Pos³uchaj.
Dlaczego nie kaza³aœ mi przyjechaæ rok temu?
Dlaczego poprosi³aœ mnie w trakcie tego syfu?
WstydŸ siê.
Chcia³aœ za niego wyjœæ i nic mi nie powiedzieæ.
SprawdŸ e-maile...
Nie zarezerwowa³aœ hotelu.
Nie pieprz g³upot.
Po³o¿y³aœ mnie spaæ z jego dzieckiem. Dlaczego?
- Wys³a³am ci tego e-maila. - Œci¹gnê³aœ mnie tu z zemsty.
Masz racjê. Zadowolony?!
Potem powiedzia³aœ mi w s¹dzie, ¿e jesteœ w ci¹¿y.
Dlaczego?
Nie mo¿esz wyjœæ?
IdŸ, na litoœæ bosk¹... WyjdŸ.
Po prostu wyjdŸ...
Ona wychodzi...
Lucie, dok¹d idziesz? Wracaj.
Za kogo ty siê masz, ¿e mi rozkazujesz?
Proszê, Lucie... Nie pogarszaj sytuacji.
- Dlaczego jej powiedzia³eœ? - Zgodzi³aœ siê.
Zmusi³eœ mnie.
Nie chcia³em, byœ z tym ¿y³a do koñca ¿ycia.
Uwolni³am siê od tego?
Wszystko jest dobrze?
Zaczekaj...
Masz jakieœ pieni¹dze?
Poczekaj... Pójdê z tob¹.
Poczekaj...
Sama pójdê.
Ahmad?
- Mogê ciê o coœ zapytaæ? - O co?
Co by³o w tych e-mailach?
Nie wiem.
Wracaj do domu.
Ahmad?
Ahmad... Spójrz na mnie.
Jak przegi¹³eœ, to po tobie...
Nie ma nic.
Ja i Mitra?
Nie ma nic.
Ten œwiat mo¿e funkcjonowaæ bez nas obu.
Czasami myœlê, ¿e gdybym nie wyjecha³ cztery lata temu...
Gdybyœ wtedy nie wyjecha³, to wyjecha³byœ za rok.
A jak nie za rok... to za dwa.
Tu nie by³o twoje miejsce.
Co ci powiedzia³em pierwszego dnia?
Masz wybraæ, czy chcesz byæ tu, czy tam...
Powiesz mu?
Nie mo¿esz mu powiedzieæ.
IdŸ spaæ.
Zgaœ œwiat³o.
- Jest Samir? - Na górze.
- Czeœæ. - Czeœæ, Fouad.
- W porz¹dku? - Tak.
- Masz chwilê? - Tak.
WejdŸ.
- Co to jest? - Jej perfumy.
Zabieram je do szpitala na badanie.
Jej pielêgniarka powiedzia³a, ¿e wêch to ostatnia deska ratunku.
Te s¹ twoje.
Lubi³a je.
Co jest?
Nic.
Czemu nie wejdziesz?
Muszê iœæ.
Nie lubiê, kiedy skrywasz uczucia.
Niczego nie skrywam.
To dobrze, ¿e na coœ reaguje.
Co mam ci powiedzieæ?
Utkn¹³eœ pomiêdzy mn¹ a ni¹.
- Dzisiaj na to wpad³aœ? - Nie.
Du¿o wczeœniej.
Kiedy?
Co chcesz przez to powiedzieæ?
Nie mówi³aœ tak ostatnio.
Nie mia³am odwagi...
Nie by³am pewna.
Czego?
Wype³niê tylko pustkê po twojej ¿onie.
A ja po kim?
- Po nikim. - Na pewno?
Nie jestem nagrod¹ za twoj¹ nieodwzajemnion¹ mi³oœæ?
Gdyby tak by³o, nie zasz³abym w ci¹¿ê.
Nie planowaliœmy tego.
Mog³am j¹ usun¹æ.
Nie zrobi³aœ tego, by nie zapomnieæ o tym mê¿czyŸnie.
Ten zwi¹zek ju¿ siê zakoñczy³.
Ty tak nie uwa¿asz. Inaczej puœci³abyœ go do hotelu.
Myœlisz, ¿e nie wiem, dlaczego czujesz siê podle? Nie poznajê ciê ju¿.
Czujê siê podle, bo wiem, dlaczego pope³ni³a samobójstwo.
Nie mieszaj jej w to, dobrze?
Wiedzia³a o nas.
Nie mów bzdur jak twoja córka.
Powiedzia³aby mi, gdyby wiedzia³a.
Nie wypytywa³a o mnie?
Na przyk³ad?
Nie wiem... Dlaczego tak czêsto przychodzê?
Nie. Zachowywa³aœ siê jak inni klienci.
A ty? Nie podejrzewa³a ciê o nic?
Nie.
Chcia³bym, ¿eby tak by³o.
Chcia³bym, ¿eby siê martwi³a, ¿e mogê z kimœ byæ.
Wiedzia³em, ¿e jestem dla niej wa¿ny.
Lucie wys³a³a jej nasze e-maile.
Sk¹d mia³a jej adres?
Twoja ¿ona jej da³a.
Zna³y siê?
Lucie zadzwoni³a do pralni
i powiedzia³a twojej ¿onie, ¿e ma nasze e-maile.
Kaza³a jej je wys³aæ.
Kiedy do niej zadzwoni³a?
Dzieñ przed samobójstwem.
Nadima, podejdŸ tu.
Po k³ótni, kiedy kaza³em ¿onie wyjœæ...
Tak.
Przychodzi³a tu, kiedy mnie nie by³o?
Nie.
Nawet gdy chcia³a pójœæ na górê?
Nie widzia³am jej ostatnio.
Nigdy nie zesz³a na dó³?
Ostatniego dnia.
A wczeœniej?
Nie. Dlaczego pan pyta?
Powiedziano mi, ¿e ktoœ do niej dzwoni³.
Mo¿esz iœæ.
Witam pani¹.
- Mi³ego dnia. - Dziêkujê. Do widzenia.
Mo¿esz mnie zast¹piæ?
Samir!
Przepraszam, mamo.
Tylko wiêcej mnie nie ok³amuj.
Jak ciê ok³ama³am?
Powiedzia³aœ, ¿e wys³a³aœ e-maile.
Obiecujesz?
Dlaczego myœlisz, ¿e ciê ok³ama³am?
Bo nie by³o jej w pralni dzieñ przed samobójstwem.
- Rozmawia³am z ni¹. - Nie.
Tak.
Mia³a akcent.
Jego ¿ona jest Francuzk¹.
Dzieñ dobry.
Dlaczego to zrobi³aœ?
Co?
Dlaczego?
Ale co?
Dlaczego poda³aœ siê za moj¹ ¿onê i da³aœ adres e-mailowy mojej ¿ony?
Przepraszam.
Nie przepraszaj, tylko powiedz dlaczego.
Mów!
Nie lubi³a mnie.
Nie lubi³a? Dlaczego? Zrobi³aœ coœ?
- Nie. - To dlaczego ciê nie lubi³a?
Uwa¿a³a, ¿e jest coœ miêdzy nami.
Tak uwa¿a³a?
Dlaczego? Dlaczego tak myœla³a?
Bo pozwoli³ mi pan tu pracowaæ na czarno. Podejrzewa³a mnie.
- Powiedzia³a ci coœ? - Nie.
To po co te brednie?
Myœlê, ¿e chcia³a siê mnie pozbyæ.
Tak myœlisz?
WyjdŸ.
Nigdy nie prosi³a, ¿ebym ciê zwolni³.
Ale zawsze...
Zawsze robi³a tak, ¿eby mnie pan zwolni³.
Na przyk³ad?
Pyta³em o coœ?
O wiele rzeczy.
Jakie?
Przepraszam.
Jakie?
Kiedy klientka wezwa³a policjê, nie pozwoli³a mi wyjœæ. Kaza³a zostaæ.
To nie ma ¿adnego zwi¹zku.
Chcia³a poinformowaæ policjê, ¿e nie powinnam tu pracowaæ.
Tylko tyle?
Dlatego jest teraz w œpi¹czce?
WyjdŸ!
Wypra³am, wyprasowa³am i w³o¿y³am do worka tamto ubranie.
WyjdŸ.
Jestem pewna, ¿e nie by³o plamy. Zrobi³a to celowo.
Rok tu pracujê. ¯adne ubranie nie by³o wczeœniej tak zaplamione.
Ile zosta³o ci wynagrodzenia?
Codziennie tak robiê. Ubranie nie by³o zaplamione.
Jak Boga kocham, nie by³o plam. Zrobi³a to celowo.
Wynoœ siê!
Wynoœ siê.
Chcia³am, ¿eby wiedzia³a, ¿e nic nas nie ³¹czy.
Zawsze by³ pan nie w sosie i myœla³ o kimœ innym.
Myœla³a, ¿e o mnie.
Tamtego dnia wyci¹gn¹³ pan do mnie rêkê
i nie pozwoli³ odejœæ. Zamiast tego j¹ pan wywali³.
Spojrza³am jej w oczy.
Wiem, co myœla³a.
Wiesz, co zrobi³aœ...
Matka oœmiolatka le¿y w szpitalu jak warzywo.
To nie moja wina.
Da³aœ tamtej dziewczynie adres e-mailowy.
Gdyby przeczyta³a te e-maile, to wszystko by zrozumia³a.
Nie wypi³aby na moich oczach p³ynu do prania.
Zrobi³aby to w aptece na oczach tamtej kobiety
albo na oczach pana.
Dlaczego na moich?
Nie wróci tu ju¿?
Kto?
Nadima.
Nie.
Dlaczego?
Zrobi³a coœ z³ego.
Przeprosi³a.
Nie wszystko mo¿na wybaczyæ.
Na przyk³ad co?
- Co ci siê sta³o w palec? - Nic.
Chcê wróciæ do Lei.
Teraz nie mo¿emy.
To kiedy?
Gdy wyjaœni siê sytuacja z twoj¹ mam¹.
- A kiedy siê wyjaœni? - Nie wiem.
Nudzê siê tu.
Dlaczego nie zejdziesz do mnie na dó³?
Nie podoba mi siê na dole.
Dzieñ dobry.
IdŸ na chwilê na górê.
Jak siê masz?
Mogê iœæ potem z Marie?
WeŸ swoje rzeczy.
No idŸ.
- Narysujesz coœ dla mamy? - Tak.
Usi¹dŸ.
- Myœlisz, ¿e przeczyta³a te e-maile? - Nie wiem.
Jeœli tak...
to powiedzia³aby ci o tym.
Nie rozmawialiœmy od tamtej k³ótni. D¹sa³a siê na mnie.
Nawet, gdyby je przeczyta³a...
Nie by³o dla niej wa¿ne, czy kogoœ masz.
By³o wa¿ne?
Mo¿e.
Nie wiem... Wolê mówiæ o tym, co jest teraz.
By³o, minê³o.
Wiem tylko, ¿e jesteœ w ci¹¿y.
Musimy o tym zapomnieæ.
Mo¿emy?
Musimy.
A jeœli nie?
Boli ciê dalej nadgarstek?
Trochê.
Nie posz³aœ z tym do lekarza?
Niedobór wapnia. Dziecko ca³y zu¿ywa.
Który miesi¹c?
Prawie trzeci.
Myœla³em, ¿e nadgarstek boli ciê od malowania.
Sama nie wiem.
Mo¿e.
Chcia³bym ci coœ powiedzieæ, zanim wyjadê.
Co?
Kiedy wyjadê...
To niewa¿ne.
- Chcia³em, by by³o jasne. - Nie.
Nie chcê mówiæ o przesz³oœci.
Zapomnij.
Pojadê ju¿.
A twoje rzeczy ze sk³adzika?
Nie potrzebujê ich.
Zabierz je.
- Co robicie? - Helikopter siê zawiesi³.
Zepsuliœcie.
Nie, tylko siê zawiesi³.
Dosiêgniesz?
Chwila...
Ostro¿nie.
- Wyje¿d¿asz? - Tak.
- Do widzenia, Fouad. - Do widzenia.
Do widzenia.
- Niestety brak reakcji. - ¯adnych?
Nic nie zauwa¿y³em.
Dwa razy nieumyœlnie drapa³a siê po brzuchu.
Dziêki temu i tak siê nie dowiemy, na ile jest przytomna.
Nigdy wczeœniej tego nie zrobi³a.
Mo¿e to siê sta³o, gdy pielêgniarka chcia³a j¹ przesun¹æ.
Maj¹ delikatn¹ skórê.
Panie doktorze...
Kiedy bêdzie pewne, ¿e sama tego nie zrobi³a?
Zrobimy wiêcej badañ.
Jednak przy negatywnych wynikach zawsze bêd¹ w¹tpliwoœci.
W tej sytuacji nigdy nie bêdzie pan pewien.
Po³o¿y³am perfumy przy jej ³ó¿ku.
Przepraszam. Wszystkie pani sprawdza³a?
Tylko jedn¹ albo dwie.
Do widzenia.
Jeœli je czujesz, Céline, to chwyæ mnie za palec.
t³umaczenie: piterss
www.NapiProjekt.pl - nowa jakoœæ napisów. Napisy zosta³y specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.